Wat WETEN wij vandaag?: HELE MAÏSKORRELS IN DE ONTLASTING

Vrijdag, 27 mei 2016

   Veel mensen doen het gewoonweg niet. Kijken naar de eigen geproduceerde ontlasting. Misschien ligt het al aan de benaming: ont-last-ing oftewel het zich ontdoen van niet meer ter zake doende restafval. Toch is het eindproduct van de ontlasting het signaal voor de al dan niet gezonde zijnde darmflora en haar huishouding. Zie hiervoor ook het blog van Frietje Pinda met de titel: ‘Goede ontlasting of de dokter?‘ Uw ontlasting is tekenend voor Uw algehele gezondheid.

   Sommige voedingswaren zijn echter moeilijk of niet te verteren door het lichaam. Dit is overigens niet een absoluut gegeven voor ieder mens maar mede afhankelijk van de staat van Uw darmflora. Een gezonde, interne huishouding zorgt in het algemeen voor een betere vertering en dito ontlasting. Maar bijvoorbeeld een maïskorrel is bijna een onmogelijke taak voor Uw darmen om te verteren. Het lijkt erop dat er op dat het menselijk lichaam maïskorrels niet kan afbreken.

   Dit komt omdat het vlies van een maïskorrel uit zeer, taaie, bijna onverteerbare vezels bestaat. Deze vezels vindt U ook in het velletje van bonen, erwten, tomaten en als meest taaie rakker de lupine boon oftewel de Europese en eigenlijk vergeten sojaboon. In de Mediterrane landen wordt deze lupine boon overigens nog steeds en graag als gezonde snack gegeten (Spaans: Altramuces – red.). Althans de inhoud want de boon wordt in de mond kundig ontdaan van zijn velletje die niet gegeten wordt vanwege de ‘taaie’ structuur.

   Maar wat maakt deze velletjes zo taai en onverteerbaar? Dat komt omdat ze zijn opgebouwd uit cellulose. Dit is tevens het hoofdbestanddeel van bijvoorbeeld planten, katoen en hout. Overigens is dit niet eens de hoofdreden want die bevindt zich in ons lichaam of liever gezegd juist niet in ons lichaam. Ons spijsverteringsstelsel kent namelijk geen enzymen, die nodig zijn om het genuttigde voedsel met cellulosevezels af te breken, namelijk cellulase. Dat is simpelweg de reden: Het lichaam kan door het ontbreken van cellulase, de cellulosevezel van de maïskorrel niet verteren en komt dus in zijn geheel, alleen het velletje dan, weer naar buiten. Plop…

image
Maïskorrel in ontlasting..?

   Dus denk aan het milieu. Recycling begint bij jezelf! Maak eens heerlijke, hartige, knapperige popcorn van gerecyclede maïskorrels. Lekker als hartige snack tussendoor…

– Frietje Pinda

Advertenties

Wat WETEN wij vandaag?: AFSCHRIKKENDE PLAATJES OP VOEDING

Zondag, 22 mei 2016

   Aanstaande dinsdag is weer weegdag maar Frietje Pinda heeft de neiging om dit keer over te slaan. De nieuw aangeschafte t-shirts, in maat S, toen de 77 kg. (eindelijk) was bereikt, beginnen kenmerken van een veel te hete was te vertonen. Gekrompen dus of de lichaamsomvang is weer toegenomen. Verschrikkelijk, minder, teleurstellend gevoel dus. Het vreemde is dat tijdens het veroberen van de heerlijke etentjes, de vele calorieën juist voor een enorm gevoel van tevredenheid en blijdschap zorgen. Een gevoel van extreem geluk wat zijn of haar weerga niet kent. Dit integenstelling tot de dag erna wanneer Frietje Pinda wakker wordt met een enorm schuldgevoel (soort van eetkater) en gelijk aan de kleding voelend dat door de vele heerlijke hapjes de nieuw aangeschafte kleding niet meer past. Dat al na twee weken tijd na de 77 kg. en waar nog steeds geen druppel alcohol wordt of werd genuttigd terwijl er niet meer wordt gegeten dan in de Bourgondische periode daarvoor (incl. een ruime mate van alcohol).

   Wat ook niet helpt zijn de opmerkingen van Engel en Madre Politica over de gewichtstoename van Frietje Pinda. Graag worden hier door beiden te pas en te onpas gemeende ‘grappen’ over gemaakt. Frietje Pinda vindt hier enige troost dat dit hoogstwaarschijnlijk te maken heeft met een volledig verkeerd zelfbeeld van Engel en Madre Politica. Voorzichtig uitgedrukt en om verder niemand tegen het hoofd te stoten is waarschijnlijk het verkeerde beeld, zelf met vrouwenmaatje 36 rond te lopen en iedere vrouw die echt maatje 36 heeft, direct te bestempelen als anorexiapatiënt. Tja… Self esteem…

   Zo ook hieronder een als grap ontvangen afbeelding met de boodschap of Frietje Pinda misschien een nieuwe carrière tegemoet kan zien als waarschuwing op caloriehoudende voedselwaren. Niet grappig of eigenlijk misschien toch wel maar sterkt Frietje Pinda harder in zijn strijd.

image
Afbeeldingen als waarschuwing op voedsel...

– Frietje Pinda

Stand van Zaken

Dinsdag, 10 mei 2016

   Na de opgelopen salmonella besmetting van vorige week was er duidelijk een euforische stemming bij Frietje Pinda. Het gewicht min of meer na de salmonella bedroeg op 3 mei jl. 77.2 kg. wat betekende dat Frietje Pinda nog maar 200 grammetjes tot aan zijn streefgewicht van 77 kg. moest.

   Het behaalde gewichtsverlies (voornamelijk door de salmonella) gecombineerd met een sterk verzwakt lichaam plus het bezoek van Tio Har en Tia Het werden de 200 grammetjes zelfs een behoorlijke opgave de afgelopen week. Zo niet onmogelijk aangezien Tio Har en Tia Het evengrote liefhebbers zijn van het gezellig, gezamenlijk, culinair genieten.
   Dus de afgelopen dagen werd de daad bij het woord gevoegd bij de uitdrukking: ‘Geniet met maten!’ Iets wat Frietje Pinda zich niet twee keer liet zeggen met zijn culinaire (levens)maatjes Engel, madre Politica, Tio Har en Tia Het.

image
Geniet met maten...

   Het resultaat van de week ‘Geniet met maten!’:

• Was:
   Datum: 15/03/2016
   Lengte: 180 cm.
   Gewicht: 87 kg.

• Is:
   Datum: 10/05/2016
   Lengte: 180 cm.
   Gewicht: 80.3 kg. (vorige week 77.2 kg.)

• Gewenst:
   Datum: 15/05/2016
   Lengte: 180 cm.
   Gewicht: 77 kg.

   Helemaal teleurstellend is de gewichtstoename niet. Wel bizar dat een toename van bijna drie kilo slechts in zeven dagen bereikt kan worden. Is er dan zo veel verorberd? Dat valt ook reuze mee. Vanwege het bezoek is er tijdens het ontbijt geen kwark met muesli en fruit genuttigd maar een pistolet met verschrikkelijk, goede Hollandsche belegen kaas (meegenomen door Tio Har en Tia Het) met komkommer en alfalfa. Okay, okay dit betrof de helft van de pistolet want Frietje Pinda besmeerde de andere helft met Real American Peanutbutter zonder komkommer en alfalfa. Niet de aanbevolen 15 gram pindakaas, zoals vermeld op het etiket maar lekker goed besmeerd.
    De lunch werd de afgelopen week zoals gewoonlijk laat genuttigd, zo tegen een uurtje of drie, maar dan iets ruimer en/of rijker. Bijvoorbeeld in tegenstelling tot de normale lunches of diners gebruikte Frietje Pinda nu wel een nagerecht maar deze werd met de aanwezige tafelgenoten (maten) gedeeld. De afgelopen week werd ook, anders dan gewoonlijk, gesnoept van patat frites maar zonder mayonaise. Wel waren de verse salades ruim vertegenwoordigd en goed gegeten door Frietje Pinda. ’s Avonds werd niets meer genuttigd behalve een stuk fruit. Dus zo ontzettend veel of ongezond of anders is er niet door Frietje Pinda gegeten. Wat helemaal niet meer gedaan wordt is het drinken van alcoholische versnapperingen. Reeds ruim vier weken geen druppel meer. Alleen de alcohol zou per dag zo’n 600 kcal. schelen in de calorie inname. U wordt aangeraden hier geen bereking op los te laten hoeveel alcoholische versnaperingen dit betreft. Het antwoord ligt voorhanden: TE VEEL!

image
Calorieën...

   Resumerend is het dus enigszins vreemd dat gezien bovenstaande er een gewichtstoename is bereikt van bijna drie kg. in slecht een week. Maar goed, Frietje Pinda houdt zich niet voor de gek en beseft dat elk pondje door het mondje gaat. Laat Frietje Pinda nou net geen mondJE hebben maar een grote waar een eekhoorn jaloers op zou zijn.

image
Eekhoorn etend...

– Frietje Pinda

Wat WETEN wij vandaag?: WAT STAAT ER OP HET ETIKET?

Zaterdag, 7 mei 2016

   Op 25 maart 2016 las Frietje Pinda het volgende artikel op NOS.nl: ‘Nog veel wantrouwen bij consumenten over voeding‘. Onbegrijpelijk dat dit kan in een overgeregelde en een met alles bemoeiende maatschappij zoals die van Nederland. Voor Frietje Pinda reden om hier eens dieper in te duiken.

Geschiedenis voedselbewerking
   Het blijkt dat de mens altijd al voedsel heeft bewerkt. Het is iets wat uniek is voor de mens behalve dat bijvoorbeeld bijen en andersoortigen nectar omzetten in honing. Dit is echter een natuurlijk proces en niet een kunstmatige bewerking zoals de mens dat doet. De mens hakt, maalt, fermenteert, confijt, zout, droogt, rookt en kookt het gewonnen voedsel. Allemaal vormen van proces- en kunstmatige bewerking.

Echte ambacht met drie functies
   Het bewerken van voedsel had oorspronkelijk drie functies:

1. Om voedsel beter eetbaar en verteerbaar te maken,
2. om alle delen of resten van de plant of het beest te gebruiken en
3. om het te bewaren voor gebruik in tijden wanneer het voedsel niet direct beschikbaar is zoals bijvoorbeeld tijdens schaarste veroorzaakt door een strenge winter of extreme droogte door een lange zomer.

   Echte ambachtslieden bewerkte de ruwe maar vooral pure ingrediënten tot (h)eerlijke eetbare, voedzame producten die hun smaak en voedingswaarde gedurende vele maanden of zelfs jaren behouden. De bekendste voorbeelden hiervan zijn hammen, worsten, kazen, groenten in zuur of fruit in wekpotten. In eerste instantie werd dit gedaan om zichzelf te voorzien maar door de inventieve handelsgeest van de mens werd het lucratieve overschot op een gegeven moment aan derden verkocht. De verkregen maar bescheiden verdiensten werden gehouden op en geïnvesteerd in de boerderij of in de agrarische gemeenschappen waar men toe behoorde. Al snel zagen de ambachtslieden dat het verwerken van voedsel een andere en veelal betere bron van inkomsten was dan het harde leven van een boer.

image
Bewerkt voedsel (processed foods)

Ambachtelijke vs. industriële verwerking
   Tegenwoordig heeft de mens de lokale ambachtelijke verwerking vervangen door fabrieksmatige en industriële verwerking. Het draait niet meer om de door ambachtelijke verwerking verkregen (h)eerlijke producten maar om de hoge winsten van geld. De ambachtelijke verwerkingswijze wordt als te duur en te intensief ervaren ondanks dat er voor de fabrieksmatige verwerking ook geldwinsten werden gemaakt. Maar voor de snel en massaal producerende industrie was het nog steeds niet genoeg want de industrie zag dat er nog meer geldwinsten te behalen waren, namelijk door het vervangen van de (h)eerlijke ambachtelijke ingrediënten door kunstmatige stoffen zoals geraffineerde suikers, synthetische suikers, witte bloem, verwerkte en gehydrogeneerde oliën en vetten, synthetische vitaminen, onnatuurlijke (warmte)behandelingen en de toevoeging van synthetisch verkregen stabilisatoren, conserveringsmiddelen, synthetische smaak-, geur-, en kleurstoffen. Zogenaamd om het product te verbeteren maar het is niets minder dan het negatief verrijken door de natuurlijke, ambachtelijke ingrediënten te vervangen door goedkope, kunstmatige stoffen. Door deze industriële verwerking vermindert sterk de kwaliteit van het verkregen product en inmiddels is het duidelijk dat industrieel verwerkt of verrijkt voedsel de kans op het krijgen van diverse kankersoorten sterk verhoogd of zelfs veroorzaakt. Onschuldig wordt dit geschaard onder de noemer welvaartsziekten waar weinig aan te doen zou zijn.

image
100 procent puur sap

100% Puur natuurlijk sap
   Heeft U zich wel eens afgevraagd waarom een pak sinaasappelsap met daarop de tekst: ‘Vers geperst en 100 procent puur sap!’, toch anders smaakt dan wanneer U zelf sinaasappels perst? Bovendien kunt U echt vers geperste sap niet zo lang goed houden als het gekochte pak sinaasappelsap. Dat heeft niets met de verpakking te maken. Dit sap heeft namelijk een warmtebehandeling ondergaan en is zuur-gehydrolyseerd (met synthetische fruitzuren behandeld – red.) alleen om de houdbaarheid en dus de winstgelden te vergroten.
Uit recent onderzoek blijkt dat tijdens dit bewerkingsproces sprake is van mutageniteit en cytotoxiciteit. Met andere woorden er komen kankerverwekkende stoffen vrij tijdens het ogenschijnlijke onschuldige maar niet natuurlijke bewerkingsproces. De hoeveelheid is dusdanig dat de voedingsindustrie noodgedwongen een aansluitend chemisch proces er aan heeft gekoppeld om de schadelijke stoffen zo goed als mogelijk uit het sap te krijgen. Iets wat niet voldoende lukt omdat het dan te veel de kwaliteit aantast. Puur (on)natuurlijk dus…

image
Mononatriumglutamaat (Vetsin)

Mononatriumglutamaat
   Na de Tweede Wereldoorlog ontdekte de Amerikaanse voedingsindustrie mononatriumglutamaat (MSG) of misschien wel bekender als Vetsin. Dit is een kunstmatig verkregen voedselingrediënt wat Japanners in 1908 had uitgevonden om bepaalde voedselsmaken, zoals de vleesachtige smaak te intensiveren. De mensch heeft receptoren op de tong die glutamaat, het eiwit in voedsel dat het menselijk lichaam herkent als vlees. Maar het kunstmatige glutamaat in MSG is van een andere configuratie. Het wordt goed door het lichaam herkent als vlees en opgenomen maar daarna wordt het niet goed verwerkt met alle schadelijke gevolgen (kanker – red.) van dien. Eenmaal toen de voedingsindustrie door had hoe de smaak van vlees gesynthetiseerd en versterkt kon worden in een laboratorium, met behulp van goedkope eiwitten van granen en peulvruchten, werd de deur geopend naar een vloed van nieuwe producten, waaronder boullionblokjes, gedroogde soepen, saus mixen, kant-en-klare maaltijden, snacks en specerijen met een vlezige smaak.

image
Wat staat er op het etiket?

Wat staat er dan op het etiket?

   Veel mensen geloven het verplichte etiket op een voedingsproduct. Daar is de fabrikant immers gehouden om de waarheid te vermelden. Niets meer en niets minder. Maar misschien helpt het als U weet hoe het etiket gelezen moet worden:

• Toegevoegde vitamines:
   Fabrieksmatige (synthetische) versies van vitamines die U in natuurlijke voeding aantreft. Ascorbinezuur (door de mens gemaakte vitamine C) wordt gesynthetiseerd uit genetisch, aangepaste maïs. Kunstmatig vitamine E wordt uit petroleum gewonnen.

• Oplosbare (tarwe)vezels:
   Een begrip dat gezonder en natuurlijker klinkt dan ‘bewerkt zetmeel’. Dit wordt gebruikt om de hoeveelheid voedzame (ambachtelijke) ingrediënten in bewerkt voedsel sterk te verminderen om de kosten van de fabrikant te drukken.

• Natuurlijke kleur-, geur- en smaakstoffen:
   Het enige verschil tussen deze en kunstmatige kleurstoffen is dat ze afgeleid zijn van pigmenten die in de natuur voorkomen. Ze worden echter allebei met dezelfde chemische, industriële, processen vervaardigd. Het komt er op neer dat op papier de scheikundige formule van de synthetisch verkregen kleurstof niet afwijkt van de echt natuurlijke kleurstof. Daarom mag onterecht de term ‘natuurlijk’ gevoerd worden.

• Kunstmatige ‘light’ zoetstoffen:
   Verscheidene grootschalige studies vonden een verband tussen de consumptie van kunstmatige zoetstoffen en gewichtstoename. Het bewijs groeit dat ze ook het risico op diabetes van het type 2 kunnen vergroten.

• Enzymen:
   Enzymen worden onder andere gewonnen uit menselijk of dierlijk haar. Worden bijvoorbeeld toegevoegd aan brood om het langer zacht te houden. Minderwaardige runderen (als restproduct van de melkvee) worden geïnjecteerd met enzymen voor ze worden geslacht om hun vlees toch enigszins mals te maken. Ook zijn enzymen te vinden in (100% pure) fruitsappen om die een ‘wolkige’, natuurlijker aanzicht te geven. Het oog wil immers ook wat.

• Verpakt in beschermende atmosfeer:
   Voedsel dat is ‘vergast’ in bewerkte lucht om de houdbaarheid te verlengen oftewel het voedsel wordt bewerkt met lucht die vol zit met synthetische conseveringsmiddelen of enzymen. Direct contact tussen deze beschermende atmosfeer en de mens leidt onherroepelijk tot complicaties. Dit wordt gedaan om de fabriekssmaak, die vrijkomt bij de productie, te verdoezelen.

• Rund-, varkens- en gevogelteproteïne:
   Collageen onttrokken aan karkassen van geslachte dieren waar de gevaarlijkste restsporen van toegediende hormonen en antibiotica van de geforceerde fok te vinden zijn. Evenals genetische afwijkingen en gevaarlijke celvorming. Collageen wordt bewerkt tot een poeder en toegevoegd aan minderwaardig vlees. Ze verhogen het proteïne- of eiwitgehalte op het etiket en in combinatie met water is het een vervangmiddel voor vlees. Veel gebruikte toepassing is het ‘plakken’ van vlees zodat mooie, evengrote, vierkante plakken ham, kip of ander broodbeleg verkregen wordt (wel eens in de natuur een vierkante ham gezien?). Exact mooie, ronde tournedos die verkocht worden als 100% procent rundvlees zijn geplakte ossenstaart stukjes.

• ‘Gewassen’ sla of ‘verse’ fruitsalade:
   Sla of fruit gereinigd met leidingwater waar naast chloor ook vloeibare, kunstmatig verkregen fruitzuren zijn toegevoegd om de groei van bacteriën te verhinderen en verkleuring tegen te gaan. Fruit is zelfs behandeld met andere additieven waardoor een fruitsalade zelfs meer dan twee weken goed blijft. De additieven zijn dusdanig verkregen dat het wettelijk niet verplicht is om deze op een etiket te vermelden.

• Pure plantaardige olie:
   Industrieel, geraffineerde, gebleekte en ontgeurde oliën. Voedselfabrikanten voegen er vaak chemische stoffen aan toe die de baktijd van de olie verlengen omdat deze geraffineerde oliën geen hoge temperatuur aankunnen. Het effect van deze toegevoegde chemicaliën heeft de voedingsindustrie nog steeds niet hoeven aan te tonen.

image
Het moderne kookboek!

Resumé
   Moet U nu Uw voeding zelf gaan vertelen en verwerken? Niets moet, alles mag van Frietje Pinda zolang U zich er het prettigst bij voelt en Uzelf of Uw omgeving niet tot enig last bent.
   Het artikel is bedoeld om even stil te staan bij de artikelen die U waarschijnlijk achteloos iedere zaterdag in de winkelwagen legt. Uit gemak want dat levert tijdwinst op en is precies waar de voedingsindustrie op in speelt. U heeft als consument geen tijd meer om even stil te staan bij elk product wat U koopt. Daarvoor vertrouwd U op de overheid en de voedingsindustrie. Dat U dit zelf met gemak aanschaft is aan U maar waarschijnlijk doet U ook boodschappen voor Uw eigen jonge kroost?
   Als het allemaal niet zo erg is wat op het etiket staat waarom moet het dan ‘mooier’ worden verpakt?

– Frietje Pinda

Bron(nen):
· Swallow this!, Joanna Blythman
· Foodmatters.tv

Stand van Zaken

Dinsdag, 3 mei 2016

   De afgelopen twee weken heeft Frietje Pinda niet veel gepubliceerd. Dit wil niet zeggen dat er weinig is gebeurd, integendeel. De nodige artikelen in de categorie ‘Wat WETEN wij vandaag?’ liggen als ruwe diamant op de plank om fijngeslepen te worden om deze daarna te publiceren. De grootste boosdoener was echter een flinke salmonella vergiftiging na het eten van een ijsje, ambachtelijk bereid schepijs wel te verstaan. Dan ook nog bereid door een van de beste ijssalons in Sevilla, namelijk Helados La Abuela, wat min of meer betekent IJs van Oma. In deze ijssalons, inmiddels zijn er vijf filialen in Sevilla, wordt het ijs zelf bereid met de bewoording artesanal, wat in het Nederlands vertaald kan worden als ambachtelijk. Overigens hebben deze woorden zowel in Spanje als Nederland geen specifieke of waardevolle betekenis want iedereen mag artesanal of ambachtelijk gebruiken.

   Het gebeurt zelden dat Frietje Pinda, Oma voorbij loopt zonder het kopen van een heerlijk, verfrissend ijsje. Eigenlijk altijd fruit- of sorbetijs, wat niet meer is dan een soort vruchtenpulp, beetje water en heel, heel veel geraffineerde suikers. Niet goed maar wel bijzonder lekker.

image
Helados La Abuela

   Het ijs gaat niet in een hoorntje maar in een bakje. Puur om praktische redenen. De eerste is dat een hoorntje een dusdanige smaak en structuur heeft die de fijne en pure smaken volledig verdringen. Een tweede reden is dat Frietje Pinda altijd twee of drie smaken neemt. Nooit een. Dit roept meteen een herinnering op van zeer lang geleden oftewel vroeger. Als kind kreeg Frietje Pinda geen bakje maar een hoorntje omdat volgens Moeder Pinda er meer ijs geschept moest worden voor een hoorntje. Dus stond kleine Frietje Pinda met een hoorn en daarop drie smaken ijs geschept. En dan begint op een gegeven moment het ijs te lekken waardoor niet meer het ijs gelikt wordt maar de samengesmolten smaken die langs het hoorntje rücksichtslos naar beneden blijven glijden, hoe hard er ook wordt gelikt. Bovendien op de vingertjes die door de grote hoeveelheid suikers plakken alsof ze met tien seconden lijm zijn vastgezet. In een laatste wanhopige poging werd getracht om een grote hap van de bovenste bol te nemen om het lekken enigszins te temperen. Op zich een best doordachte actie ware het niet dat door het lekken en de warme buitentemperatuur de ijsbollen niet meer geheel aan elkaar vastzitten. U raadt het wellicht al. De ijsbol eindigt niet in de mond maar glijdt langzaam via de jas zo op de grond, gevolgd door de resterende bollen. Dit is dus niet genieten van ijs maar stressen met ijs. Niet de kop thee van Frietje Pinda.

image
Schepijs in hoorntje

   Zo liep Frietje Pinda vorige week dinsdag met een heerlijk bakje ijs gevuld met de smaken watermeloen, appel en mango door het zonnige Sevilla. Het was die ochtend ook weegdag maar helaas werkte deze niet goed want na drie keren wegen bleef de digitale teller op 83.2 kg. staan. Dat zou kunnen liggen aan het toegenomen snoepen of snacken doordat er geen druppel alchohol genuttigd mag worden. Echter wordt eigenwijs het euvel toegeschreven aan een niet correct functionerende weegschaal. Het ijsje was als eigenwijze troost… En dat heeft Frietje Pinda geweten. Nog diezelfde avond werden de eerste borrelingen in maag en darmen waargenomen. Ietwat later werd besloten de onschuldige broekhoest niet meer vrij te laten gaan maar met de tanden stijf op elkaar, op te houden. Een wijs besluit wat ietwat later ook niet meer hielp. Het werden vijf dagen in bed met een lekkere salmonella vergiftiging, inclusief koorts en gewrichtspijnen. Dit ging helaas niet over één nacht ijs.

   Wat heeft de salmonella betekent voor de gewichtsbeheersing?:

• Was:
   Datum: 15/03/2016
   Lengte: 180 cm.
   Gewicht: 87 kg.

• Is:
   Datum: 03/05/2016
   Lengte: 180 cm.
   Gewicht: 77.2 kg. (vorige week 83.2 kg.)

• Gewenst:
   Datum: 15/05/2016
   Lengte: 180 cm.
   Gewicht: 77 kg.

image
Een ijsje? Altijd!

   Das feest wat bijna weer om een ijsje vraagt! Niet als troost maar ter viering. Nog maar 200 gr. van het streefgewicht af. Een ogenschijlijk haalbare kaart voor de einddatum!

Leve het ambachtelijke schepijs, leve de 100 procent natuurlijke salmonella!

– Frietje Pinda